ه‍.ش. ۱۳۸۷ فروردین ۲۳, جمعه

در پس پردهء نامگذاری سال نو آوری و شکوفایی

در نگاه اول انتخاب امسال به نام نو آوری و شکوفایی، اتفاق مهمی نیست. حتی دیدن اینکه تمامی مقامات رسمی نظام و رسانه های دولتی و در لابلای صحبتهای خود بارها از نوآوری و شکوفایی سخن به میان می آورند هم چیز جدیدی نیست. اما اگر این دو را در کنار علاقهء مفرط رهبر ایران به دولت احمدی نژاد و اصرار فراوان احمدی نژاد به تغییر رویهء دولتهای گذشته در 3 سال قبل قرار دهیم، آن گاه زوایای پنهان این انتخاب به ظاهر معمولی خود را نشان می دهد.
احمدی نژاد و حامیانش بیش از هر کس دیگری اهمیت سال منتهی به انتخابات ریاست جمهوری را می دانند و نیک می دانند که تنها با تکیه بر روشهای سلبی نمی توان از پس منتقدین و مخالفین بی شمار نهفته در طیف های مختلف سیاسی بر آمد. سابقهء چند سالهء این گروه سیاسی که چند وقتی است با حفظ هستهء مرکزی خود از آبادگران به رایحهء خوش خدمت تغییر نام داده است، نشان می دهد که توانایی و خلاقیت فراوانی در اتخاذ روشهای پوپولیستی و گرد آوری آرای نیمهء متوسط به پایین جامعه را دارد. اما 4 سال ادارهء کشور و به جا گذاردن تورمی کم سابقه -علیرغم دستکاری فراوان آمارهای منتشره- و گافهای فراوان سیاسی چه در داخل و چه در خارج از کشور، موجب گشته که انتخابات سال 88 به مراتب سخت تر از سال 84 برای این گروه و حامیانش باشد.
هر چند که پیشینهء این گروه در انتخابات گذشته این نوید را می دهد که این بار با دستانی پر تر از گذشته به استقبال حیاتی ترین روزهای زندگی سیاسی خود رود، اما شاید مهمترین سدی که در برابر ابتکارات خلاقانهء احمدی نژاد برای جلب آرای جامعه خودنمایی می کند، اتهام سنگین غیر کار شناسی بودن اقدامات وی است، اتهامی که در شش ماه پایانی سال به شکل فزاینده ای شدت خواهد گرفت.
از این رو نام گذاری سال نو آوری و شکوفایی، بهترین هدیه از سوی رهبر بود تا وی بتواند با توجیه تصمیمات عجیب و غریب خود در لوای نو آوری و شکوفایی، تمامی گروههای رقیب را خلع سلاح کرده و با فراغ بال به اجرای طرحهای پوپولیستی خود همت گمارد. مردی که نشان داده بیش از هر کس دیگری از هنر صحبت با توده ها بهره مند است.
هر چند که در این روزها شاهد بستر سازی گسترده و پر حجم رسانه های وابسته به حاکمیت و زمینه سازی برای نو آوری های متحیر کنندهء دولت احمدی نژاد هستیم اما با دیدی بازتر می توان یافت که شروع بازی به روزهایی بر می گردد که بودجهء سال 87 به صحن علنی مجلس رفت. شکل غیر متعارف بودجهء 87، انعطاف بی نظیر آن و اختیارات بی حد و حصر دولت در نحوهء مصرف آن، نوید روزهایی خبرساز را در سال پیش رو می دهد. خبرهایی که از نخستین روزهای سال -بر طبق سنت نا نوشتهء این دولت- به صورت شایعاتی فراگیر دهان به دهان نقل می گردد. خبر هایی چون گرفتن حق تعرفه گذاری پزشکان از سازمان نظام پزشکی، تغییرات کابینه و پرداخت یارانهء نقدی به مردم - نظیر آنچه کروبی وعده کرده بود- و دهها خبر دیگری که در راه است، همه در راستای نو آوری های دولت در سال جدید ارزیابی می گردند.
شاید خواندن اولین یادداشت احمدی نژاد در سال جدید پیش بینی وقایع امسال را خیلی سهل و ساده گرداند. آنجا که در تصویر سازی سال جدید از موانع سه سال گذشته برای تغییر رویه دولتهای قبل سخن گفته و مژدهء برطرف شدن این موانع را در سال نو آوری و شکوفایی داده. وقتی کسی که در تغییر روش دولتهای گذشته از تغییر ساعت رسمی کشور هم نگذشته بود، تازه اینک از نو آوری و کنار گذاشتن روشهای گذشته سخن می گوید، خدا می داند که چه انقلابی در راه است.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر