۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۳, جمعه

ما گدایان خیل گوگلیم

دفتر گوگل مستقر در انگلستان اعلام کرده که سیاست دو اسمی بودن مکانهای محل مناقشه را تغییر نخواهد داد و خلیج فارس و خلیج عربی را توأمان در موتور جست و جویش قرار می دهد.
اصلا معلوم نشد که چه کسی برای اولین بار توی دهن مردم انداخت که با جمع کردن 1 میلیون امضاء، گوگل نام خلیج عربی را از موتور جست و جویش بر می دارد. اما روی هم رفته تفریح خوبی بود. حتی نخواستیم یک لحظه فکر کنیم که اگر نام یک خلیج به بهای یک میلیون امضاء و یک بمب گوگلی، پارسی می ماند، همین عربهایی که با دلارهای نفتی شان زمین و زمان را می خرند، همان عربهایی که اگر گوشت هم را بخورند، استخوان هم را نگه می دارند، همانهایی که همیشه حقیرشان دیدیم، به راحتی خوردن یک لیوان آب، هم بمب گوگلی می سازند و هم میلیونها امضاء روانهء گوگل می کنند.
اما برخلاف ما که همیشه روزی به فکر می افتیم که دیگر خیلی دیر شده و می خواهیم به زور امضاء و طومار و بیانیه کارمان را پیش ببریم، آن عربها که به خیال ما هنوز مشغول خوردن سوسمار هستند، از مدتها قبل فکرش را کرده اند.
آن عزیزانی که امارات را کشورکی می خوانند با 37 سال سابقه، که در برابر ملت چند هزار سالهء ما سهم خواهی می کند، اگر به جای خیره شدن به گذشتهء پر افتخار خود، قدری چشمانشان را باز می کردند، می دیدند که پایتخت این کشورک، قلب IT خاورمیانه است. آن هم درست در روزگاری که در کشور عزیز ما ایران، داشتن اینترنت پر سرعت پایه های حکومت را می لرزاند.
اگر آن روز که مایکروسافت و سیسکو و اوراکل و دهها غول دیگر دفتر خود را در شهر اینترنتی دبی افتتاح می کردند، ما به دنبال جمع آوری یک میلیون امضاء بودیم تا داشتن شهر اینترنتی را به عنوان حق مسلم خود از حاکمیت طلب کنیم، اگر آن روز که قطعنامه های سازمان ملل تند تند علیه مان تصویب می شد و رئیس جمهور مان بشکن زنان آن را ورق پاره می خواند، با طومار نویسی به این آقا حالی می کردیم که دنیا دست کیست، امروز به گدایی در شرکت گوگل آمریکایی نمی رفتیم.
اصلا چه کسی از طرف ایرانیان مسئول مذاکره با گوگل است؟ شرکتهای خصوصی با گردش میلیاردی ما در حال تأمین منافع گوگل و مذاکره با آن برای دفاع از تاریخ یک ملت هستند؟ یا اینکه دولت سراپا تحریم ما نمایندگان گوگل را به حضور پذیرفته؟
ساده لوحانی که گمان می کنند که گوگل با این همه سرمایه گذاری که اعراب در صنعت IT کرده اند و با این همه روابط گستردهء آنان با شرکتهای آمریکایی و داشتن قراردادهای میلیارد دلاری، می آید و طرف ایران سراپا تحریم را می گیرد، همان هایی هستند که در عصر انفجار اطلاعات، منابع قدرت را همچون گذشته در امکانات نظامی و نیروی انسانی و قدمت تاریخی می بینند. اما بیرون از حصار کشیده شده بر افکار ما ایرانیهای همیشه مدعی، عدهء قلیلی بدون همهء اینها و با بهره گیری از امکاناتی مدرن که گویا ما را چشم دیدنش نیست، شرکتی با سابقهء کمتر از 10 سال را به بزرگترین معضل این تمدن چند هزار ساله تبدیل کرده اند.
همان حضراتی که با دیدن کم نشدن روغن و برنج و شکر خانهء خود از بی اثر بودن تحریم سخن رانده اند، حالا با امضاء یک میلیون ایرانی غیرتمند، به در خانهء کسی می روند که با 10 سال سابقهء خود توان تحریم 70 میلیون ایرانی و به سخره گرفتن یک تاریخ را دارد.
خواجگان دربند نقش ایوان! سرچشمهء فلاکت امروز ما نه گوگل است و نه اعراب، که آنان پای بر منفعت خویش می کوبند. بلکه حاکمانی است که با مشتی خالی و به بهای نابودی همهء حیثیت یک ملت، به تمام دنیا دندانهای تیز خود را نشان داده اند.
اگر به این گفته باور داریم، به جای گم کردن سوراخ دعا و دادن فحش و فضیحت به اعراب و دیگران، درصدی از این ناراحتی های خود را به کسانی نشان دهیم که با بضاعتی حقیر به جنگ قدرتهای نو ظهور جهان رفته اند.
و اگر باور نداریم، همچنان برویم طومار جمع کنیم و دم در سفارت امارات بست بنشینیم و از بام تا شام، این کشورک 37 ساله و اعراب بی تمدن و گوگل 10 ساله را به دشنام بگیریم و در عین حال شادمان باشیم که هنوز نام این خلیج در گوگل 2 اسمی است و به انتظار روزی نه چندان دور بنشینیم که تنها نام موجود برای این خلیج در جست و جوی گوگل، خلیج عربی باشد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر