ه‍.ش. ۱۳۸۷ مهر ۲۸, یکشنبه

فردای انتخابات سرود پیروزی می خوانیم اگر...

هر چند که حسین باستانی در ترسیم فردای انتخابات چیزی را از قلم نیانداخت، اما نکته ای ظریف از دید وی پنهان ماند. آن هم این که سناریوی مذکور در مورد انتخاباتی صادق است تعدد کاندیداهای انتخاب شونده -همچون انتخابات مجلس- سبب طولانی شدن پروسهء رأی شماری و تقلب های احتمالی می گردد، امری که در انتخابات ریاست جمهوری معمولا به چشم نمی آید.
تنها در یک حالت انتخابات ریاست جمهوری به سرنوشت دیگر انتخابات دچار خواهد شد. تعدد کاندیداها و به ویژه نزدیک بودن آرا، دو پارامتری هستند که دست کسانی را که مترصد فرصتی برای جابجایی آرا هستند را باز می گذارد. تجربه ای که در طول 9 دوره انتخابات ریاست جمهوری تنها یک بار، آن هم در نهمین دورهء آن رخ داد.
حال سوال اینکه آیا می توان به سلامت انتخابات ریاست جمهوری دهم مطمئن بود؟ پاسخ این است که اگر گروههای اصلاح طلب در انتخاب کاندیدی واحد به اجماع برسند و کاندید مزبور با اقبال فراوان مردم روبرو گردد، می توان تقلب در انتخابات را محال دانست.
تجربه نشان می دهد که هر گاه دو شرط فوق محقق گردد، حتی شورای نگهبان هم در برابر اقبال فراوان مردمی عقب نشینی می کند.
این بار به جای اینکه اصلاح طلبان برای صیانت از آرای خود، نیازمند معرفی ناظرهای فراوان و لابی های مکرر با حاکمیت برای اطمینان از سلامت انتخابات باشند، کاری به ظاهر سهل اما در واقع بسیار دشوار پیش رو دارند.
رسیدن به ائتلافی فراگیر و بستن میثاقی نوین با ملت ایران، می تواند در میان ملت شوری به پا کند که نه تنها ترسی از تأئید صلاحیت کاندید خود به دل راه ندهیم، بلکه حتی فکر تقلب در انتخابات هم به ذهن گردانندگان آن خطور نکند.
از یاد نبریم که حتی تقلب در چند شهر و یا جابجایی چند صد صندوق هم نمی توانست فردای دوم خرداد خاتمی را فاتح آن حماسه نخواند.
حضور نصف و نیمه و چند پارهء اصلاح طلبان در انتخابات همانی خواهد بود که مطلوب احمدی نژاد است. ماحصل چنین حضوری شکستی دیگر برای اصلاح طلبان است که اگر این بار به نام خاتمی نوشته گردد شاید دیگر باید برای اصلاحات طلیعه ای دگر نوشت.
باور کنیم که فردای انتخابات سرود پیروزی می خوانیم، اگر و تنها اگر 30 میلیون پرچم برای اصلاحات افراشته گردد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر