ه‍.ش. ۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

فردا روز من نیست

فردا 10 اسفند است. فردا روز شور است. فردا روز ایثار است. روز مردان و زنانی است که همهء حیثیت و دار و ندار خویش را به کف خیابان می آورند. فردا روز کسانی است که به میدان می آیند تا بگویند که می ایستند برای رهایی آن کسی که لحظه ای در ایستادن تردید نکرد. فردا روز آنانی است که آرزویشان ایستاده مردن است و نه نشسته زیستن.
فردا روز صانع است، روز مختاری. روز سهراب روز محسن. فردا روز صدها گل پرپر شدهء این مرز و بوم است. فردا روز موسوی است. روز کروبی. روز تاجزاده. روز زید آبادی. روز میر دامادی و روز صدها عزیز دربندمان.
فردا هر چه هست، روز من نیست. فردا از آن چون منی نیست که غربت نشین مانده ام تا از رشادت مردان و زنان دلیر ایران زمین، دل شاد کنم. فردا روز چون منی نیست، که در رویای ایران آزاد تنها قلم می فرسایم. فردا روز چون منی نیست که در قلب فرنگ دل خوش به زینبی صفت بودن گشته ام. فردا روز چون منی نیست که از یاد برده ام که زینب در دل سپاه شام زینب شد، نه در کنج عافیت.
فردا روز حسینی صفتان است. فردا روز آنانی است که پرچم سبز جنبش را در کف می گیرند. فردا روز آنانی است که به یاد یزیدیان زمان می آورند ما نمرده ایم. فردا روز آنانی است که از حنجرهء همهء آزادیخواهان عالم فریاد می کشند. فردا روز آن مادرانی است که می دانند که شاید سفرهء عیدشان خالی از وجود فرزندان دلبندشان باشد. فردا روز آن پدرانی است که می دانند باید از بام تا شام، پشت دروازه های اوین، به انتظار نشینند.
فردا روز عافیت نشینان نیست. فردا روز من نیست.
خداوندا، شجاعت ایستاده مردن را نصیبم کن.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر